Toen ik door een paar kranten werd opgebeld om commentaar te verstrekken bij de tragedie van Kasterlee en het Humo-interview daarover, had ik vooral vragen over de aanpak van de journaliste: had ze wel al het mogelijke gedaan om de kinderen te waarschuwen? Mijn tweede bedenking betrof de wijze waarop Humo dit drama in de openbaarheid had gebracht: was dit niet op of over de rand van het toelaatbare?
"Ook al zou dus onze sociale zekerheid ten onder gaan door een tekort aan 'kindjes', dan nog weegt dit niet op tegen de rampzalige gevolgen van 'meer kindjes' voor de hele mensheid."
In hetgeen volgt pogen we duidelijk te maken waarom het voor iemand met een rationele, wetenschappelijke instelling moeilijk valt om berichten over waarnemingen betreffende paranormale fenomenen voor waar aan te nemen.