Politiek

Tijdens De zevende dag van 16 maart 2004 heb ik beweerd dat Filip Dewinter (FD) racistische opvattingen had in de nazi-betekenis van dit woord. Sindsdien vraagt men mij van diverse zijden of ik dat ook kan aantonen. Wegens de ethische aspecten die hiermee verbonden zijn wil ik dit in deze context graag doen.

Aristoteles was al tot de bevinding gekomen dat de mens van nature een sociaal wezen is. Van geboorte tot dood kan hij zich slechts met de hulp van zijn medemensen in stand houden. Maar ook om zichzelf te worden, om een 'identiteit' te vinden, moet hij zich spiegelen aan een groep. Naast die 'identiteitsvorming' bestaat een tweede spontane tendens. In onze jeugd heeft de aangeboren neiging tot exploreren veelal geleid tot een bijzondere band met het terrein van onze eerste zoektochten. Zo'n 'heimatgevoel' betreft de streek, de mensen en de taal van onze kinderjaren. 

Wat moet een mens met gezond verstand die gelooft in de rechtsstaat en de vrijheid van meningsuiting, nu denken van Abou Jahjah? Hij provoceert voortdurend en predikt ideeën waar maar weinigen het mee eens zijn, maar overtreedt daarbij de wet en de democratische regels klaarblijkelijk niet. Hij slaat spijkers met koppen als hij het heeft over de discriminatie van migranten maar schiet voortdurend in eigen voet door voorstellen te doen die tegen een harmonieus samenleven ingaan. Hij stelt zich als een underdog op en dat wekt sympathie, maar klinkt tegelijk als een gevaarlijke extremist.

Veeleer dan het migrantenstemrecht (voor de 'eerste generatie') autoritair op te dringen, met de suggestie dat het immoreel of dwaas zou zijn een andere mening te hebben, kan men er beter een humaan pleidooi voor houden. Onze mensen kunnen heus wel begrip opbrengen voor een argumentatie die erop wijst dat die migranten enerzijds van hun land van oorsprong blijven houden, en anderzijds in grote mate in ons maatschappelijke leven geïntegreerd zijn.