Het cordon sanitaire: waarom het Vlaams Blok niet in de regering mag.

Vanaf 1950 hebben de meeste West-Europese landen gedurende tientallen jaren een feitelijk cordon sanitaire ingevoerd tegen de communistische partijen, hoewel die bijvoorbeeld in Italië en Frankrijk soms bijna 40 procent van de stemmen haalden. Wie heeft dat ooit ondemocratisch genoemd?

Het lijkt dus nuttig enkele beginselen van de westerse democratieën op te sommen. In de eerste plaats gelden in een democratie enkele basiswaarden: de mensenrechten. Iemand als Filip Dewinter, die in 1993 die rechten ,,valse schijnwaarden heeft genoemd, en dat nooit heeft verloochend, komt dus voor een plaats in een regering of voor een burgermeesterschap niet eens in aanmerking. Dat geldt eveneens voor een partij die jarenlang racisme en vreemdelingenhaat heeft aangewakkerd, en die stellingen nooit als foutief heeft afgewezen. Het volstaat niet te zeggen dat zoiets niet meer in het programma staat, men moet er duidelijk afstand van nemen en zeggen dat het onaanvaardbaar was.
 

Helft+1 van de zetels
Een cordon sanitaire bestaat erin dat men op geen enkel niveau een coalitie met een dergelijke partij aangaat, niets meer en niets minder. Dat is niet ondemocratisch, om de simpele reden dat in een democratie een regering of een schepencollege gevormd wordt door een partij of een coalitie van partijen die de helft+1 van de zetels heeft. Meer moet dat niet zijn. Het Blok heeft dat nog nooit gehaald. Waarover klaagt men dan? De Britse liberaal-democraten hebben dat ook nooit gehaald en zijn dus nooit in een regering opgenomen. Ik betreur dat, maar het is democratisch gezien volkomen correct.
 
Dat betekent echter niet dat men met hun kiezers geen rekening houdt. Inge Vervotte heeft het onlangs haarfijn uitgelegd. De Blokmandatarissen zetelen met alle rechten in alle organen waarin ze verkozen zijn. Ze kunnen wetsvoorstellen en amendementen indienen zoals iedereen. Ze worden even ruim betaald als hun collega's en genieten van dezelfde onschendbaarheid. Wanneer ik in het federale of Vlaamse parlement word uitgenodigd voor een hoorzitting, dan antwoord ik even beleefd op hun vragen en opmerkingen als op die van de andere vertegenwoordigers. Niet omwille van hun mooie ogen, maar uit respect voor de kiezers die ze vertegenwoordigen.
 
Het is dus volkomen normaal dat Yves Leterme hen voor een gesprek uitnodigt, niet omdat hij hun standpunten deelt, of met hen een coalitie wil aangaan, maar uit respect voor hun kiezers. Wij vinden dat die kiezers zich zwaar vergist hebben, maar ook kiezers die zich vergissen, hebben in een democratie hun rechten. Tot die rechten behoort echter niet in een regering vertegenwoordigd te zijn: wie niet zelf of in coalitie de helft+1 van de stemmen haalt, moet weten dat het ondemocratisch zou zijn aanspraak te maken op regeringsdeelname.
 
Soms verwart men het cordon sanitaire met het weigeren van ieder gesprek met mandatarissen van het Blok. Iedereen heeft voor zichzelf het recht dat te weigeren om persoonlijke redenen, maar ikzelf sta te popelen om een open debat te voeren met Filip Dewinter. Ik bedoel daarmee een debat van ongeveer een uur, waarin iedereen dezelfde spreektijd krijgt en zelf de thema's van zijn betoog kan uitkiezen. Ik geef u op een blaadje dat hij dat niet zal durven: het Blok zal wel een cordon sanitaire rond mij spannen!
 
Echte oplossingen
De reden is zeer eenvoudig. Hoewel Annemans tijdens mijn optreden bij de VRT stond te roepen: hij liegt, hij liegt, weet Dewinter maar al te goed dat ik niet lieg. Zijn neo-nazi verleden en zijn afschuw voor de rechten van de mens zijn restloos bewijsbaar, maar aan de andere kant zie ik hem nog niet vlug publiek verklaren dat hij dat verleden verloochent en verfoeit. Als hij dat doet, zal ik nochtans de eerste zijn om hem de hand te reiken.
 
Niets belet ons dus te spreken met Blokkers, maar zeg niet dat we hun ,,oplossingen'' moeten overnemen. Laten we eindelijk eens werk maken van echte oplossingen en ons niet met pure symbooldossiers bezighouden, zoals het migrantenstemrecht. Concentratiescholen moeten verdwijnen, kleuteronderwijs waar de kinderen in een echt taalbad terechtkomen, moeten verplicht worden. In plaats van hoog van de toren te blazen over integratie, moet men voldoende kredieten uittrekken om de cursussen in te richten.
 
Men moet kordaat optreden tegen elke vorm van xenofobie aan Vlaamse kant (bij verhuren, tewerkstelling en horecabezoek) en van criminaliteit van allochtonenkant. En het lijstje van wat niet gedaan werd, is nog heel lang.
 
Het samenleven van mensen van diverse oorsprong is een mooie opgave, maar er moet een open dialoog opgestart worden over wat men van beide kanten moet en niet moet aannemen of dulden. Ik geloof in overreding, ook wanneer het bij de anderen Blokkers of allochtonen moeilijk ligt; maar met minachting, discriminatie en haat kom je nergens.